Język reklamy

Język reklamy

 

Wyraz reklama wziął się z łacińskiego „clamo, clamare” (z łac.) oznaczającego „krzyczeć do kogoś”, „wskazywać na kogoś”. W dawnych czasach do zatrzymania nad reklamowanym straganem zachęcano krzykiem.

 

Reklama jest:

- narzędziem promocji,

- formą komunikowania się na temat produktu, marki albo usługi skierowaną do otoczenia,

- informacyjno-propagandowym przejawem prowadzącym do zwiększenia popularności oferty w oczach konsumenta,

- środkiem skuteczności biznesu.

 

Podstawowym składnikiem reklamy jest slogan reklamowy, czyli krótkie, sugestywne hasło streszczające obietnice firmy, które jest wykorzystywane przez nią jako znak identyfikujący daną markę.

 

Celami przesłania reklamowego są:

- przyciągnięcie uwagi,

- utrzymanie zainteresowania,

- wzbudzenie pragnienia,

- ugruntowywanie wiarygodności,

- pobudzanie do akcji.

 

Główne cele reklamy:

- spowodowanie, by firma lub produkt i marka stały się znanymi docelowej grupie odbiorców,

- spowodowanie, aby najszersze grono odbiorców było w stanie spontanicznie przywołać nazwę firmy, produktu lub marki,

- zachęcenie potencjalnych nabywców do zakupu produktów,

- wytworzenie i podtrzymanie przekonania i wizerunku na temat firmy, produktu lub marki,

- wywołanie odpowiedzi konsumenta i sprowokowanie go do działania.

 

Funkcje reklamy:

- informacyjna – informuje o firmie, produkcie i marce,

- perswazyjna – przekonuje konsumenta, że produkt danej firmy najlepiej zaspokaja jego potrzeby,

- utrwalająca – utrwala w konsumentach przekonanie o wyższości danego produktu, utrzymuje przy reklamowanej marce już wcześniejszych nabywców,

- rozśmieszająca – wywołanie pozytywnych emocji związanych z produktem.

 

Środki językowe w reklamie to:

- neologizmy,

- środki leksykalne (wyrazowe),

- metafory,

- porównania,

- parafrazy cytatów,

- gra słów,

- hiperbole (wyolbrzymienia),

- skojarzenia i aluzje,

- figury stylistyczne,

- powtórzenia,

- paralelizmy (zestawienia analogicznych cech w porównywanych produktach),

- tryb przypuszczający,

- pytania retoryczne,

- stopniowanie przymiotników.

 

Jedną z cech reklamy jest manipulacja odbiorcą. Manipulacja (z łac. manipulatio – podstęp, manewr) sposób wywierania wpływu mający na celu nakłonienie jednostki lub grupy osób do podjęcia podświadomie i z własnej woli określonego działania.

 

Manipulacja odbiorcą w reklamie:

- zwracanie się do odbiorców per „ty”,

- stosowanie „magicznych” słów,

- odnoszenie się do znanych tekstów,

- dostosowanie reklamy do odbiorcy (np. wieku, płci),

- ukazywanie radości,

- opinie, których nie da się sprawdzić,

- nawiązanie do cech konsumenta (np. „nie dla idiotów”),

- metafory,

- ukazywanie ekonomiczności produktu,

- nasycenie emocjami,

- zachęcanie do kupna wprost,

- ukazanie innego produktu w złym świetle,

- stosowanie licznych epitetów.

 

Perswazja (z łac. persuadere – nakłaniać, zachęcać) – przekonywanie i nakłanianie do czegoś za pomocą argumentów potwierdzających słuszność prezentowanych poglądów; opiera się na wezwaniu do podjęcia jakiegoś działania.

 

Popularne triki w reklamie:

- chwytliwy slogan,

- stosowanie pytań w formie wyliczeń,

- ukazanie działania produktu,

- wykorzystanie opinii specjalistów,

- opowiadanie o unikalnych cechach produktu,

- stosowanie niezrozumiałego słownictwa i nazewnictwa,

- stosowanie trybu rozkazującego.

 

Przykładowe zwroty używane w reklamie:

- „tylko”,

- „z rabatem”,

- „dwa razy tańsze”,

- „numer jeden wśród…”,

- „jedyny”,

- „w prezencie dodatkowo…”,

- „rekomendacje”,

- „dajemy więcej”.

 

Cechy języka reklamy:

- język reklamy jest prosty i ucieka się do skojarzeń,

- pojawia się żart,

- przeważają zdania pojedyncze,

- dominującymi funkcje perswazyjna i impresywna,

- szybkie i zwięzłe przekazywanie informacji,

- gra słów.

Marek Nowakowski - "Górą Edek"

Marek Nowakowski - "Górą Edek"

Konstrukcja czytelnika

Mózg – jednostka centralna o dużej mocy obliczeniowej. Przetwarza informacje, interpretuje, zapamiętuje i tworzy mapy zdarzeń czytanej książki.

Usta – mechanizm umożliwiający czytanie na głos oraz udział w dyskusjach na temat przeczytanych książek.

Ręka – uchwyt do trzymania książki, umożliwiający także przewracanie stron. Zbyt długo używany drętwieje.

Książka – wehikuł umożliwiający podróżowanie w czasie i przestrzeni, odwiedzanie alternatywnych światów, poznawanie nowych ludzi oraz zdobywanie niezwykłych doświadczeń.

Oko – skaner sczytujący litery. Przekazuje je do mózgu w celu dalszej obróbki.

Ucho – receptor dźwięku umożliwiające rejestrowanie audiobooków.

Serce – nie do końca poznane źródło emocji, marzeń i wzruszeń wytwarzanych podczas czytania książek. Umożliwia utożsamianie się z bohaterami historii.

Stopy – stabilizator ułatwiający odzyskanie równowagi po powrocie do rzeczywistości.

Witamy w 2024 roku!

Nowy Rok - nowe plany, nowe możliwości, nowe postanowienia!

Życzymy wszystkim,

aby większość celów zostało osiągniętych,

a marzeń spełnionych.

Tymczasem proponujemy wizytę w bibliotece szkolnej –

pora do nas zajrzeć po dobrą książkę!

 

Na święta Bożego Narodzenia

Piękna jest radość w święta Bożego Narodzenia,

ciepłe są myśli o bliskich,

ale magia tkwi w dobrej lekturze.

Życzę Wam radosnych świąt

i czytelniczych prezentów pod choinkę!

Literaci o stanie wojennym

Dzisiaj przypada kolejna rocznica wprowadzenia stanu wojennego 13 grudnia 1981 r.

Tematykę tego wydarzenia podejmuje Marek Nowakowski w zbiorze opowiadań Raport o stanie wojennym. Powstawał on na bieżąco, w czasie trwania stanu wojennego. Podejmują one problemy nie tyle polityczne, co związane z codziennością Polaków w stanie wojennym. Portret polskiego społeczeństwa nie jest jednoznaczny. Ludzie zachowują się różnie: idą na kompromisy, dopasowują się do narzuconych ograniczeń, konspirują przeciwko władzy lub z nią kolaborują. Wszyscy jednak pragną wolności.

Do stanu wojennego nawiązuje także wiersz Zbigniewa Herbeta Raport z oblężonego miasta.

Warto również sięgnąć po antologię wierszy zatytułowaną Poezja stanu wojennego. Antologia wierszy, piosenek, kontrafaktur, parafraz i fraszek (wybór i opracowanie Anna Skoczek).

Święty Mikołaj przyjechał!

Dziś święty Mikołaj roznosi prezenty!

Kto z Was napisał list do św. Mikołaja

z prośbą o książkę?

Zaręczam, że to najlepszy prezent

i on to też wie!

Komunikacja językowa

Wieloznaczny wyraz komunikacja używany jest m.in. w znaczeniu nawiązywania i utrzymywania łączności między ludźmi. Jeżeli chcą oni porozumieć się ze sobą, to musi zaistnieć nadawca, który komunikuje coś odbiorcy.

To, co wygłasza nadawca, nazywamy komunikatem.

Podstawowa jednostka komunikacji nazywa się aktem mowy. Jest on zdaniem lub równoważnikiem zdania.

Nadawcą bywa zazwyczaj jedna osoba, ale niekiedy jest to wiele osób, np. autorzy listu zbiorowego.

Odbiorcą komunikatu również może być nie tylko jednostka, ale i wiele osób, np. uczniowie w czasie lekcji, studenci na wykładzie, czytelnicy.

Kontakt między nadawcą a odbiorcą może mieć różne formy: mówioną lub pisemną. Kontakt w formie mówionej jest nietrwały, podczas gdy kontakt za pośrednictwem druku lub pisma odznacza się dużą trwałością.

Istotny jest również kanał komunikacyjny, czyli droga, którą przebywa komunikat od nadawcy do odbiorcy. Może to być powietrze, linia telefoniczna, tekst publikowany.

Nadawca i odbiorca powinni posługiwać się tym samym językiem, czyli kodem, aby komunikat został zrozumiany.

Zarówno nadawcy, jak i odbiorcy powinien być znany kontekst, czyli rzeczywistość pozajęzykowa wspólna dla nich obu.

Świnie nie chodzą pijane

Czy zastanawialiście się kiedykolwiek nad tym, skąd biorą się dziwaczne powiedzenia, które – rozumiane dosłownie – stają się bezsensowne? Pytanie o etymologię kilku z nich dostałam w czasie obrony mojej pracy magisterskiej. Takich związków frazeologicznych jest dużo, być może nie zmieszczę w jednym poście wszystkich, o których chcę coś napisać. Mam nadzieję, że Was to zainteresuje.

1. Pijany jak świnia – Czy świnie chodzą pijane?

Wbrew pozorom to wyrażenie nie odnosi się do zwierzęcia, a do śląskiego rodu Świnków, który osiedlił się w XIII w. na Dolnym Śląsku, w zamku Świny. W okolicy znany był z częstego organizowania wystawnych libacji alkoholowych, a nawet pijackich turniejów. Imprezy te przeszły do historii utrwalone w języku.

2. Na szarym końcu – Dlaczego koniec miałby być szary i czego to jest koniec?

Powiedzenie to również wiąże się ze szlacheckimi ucztami. Najwyższych rangą dostojników sadzano przy stole na najzaszczytniejszych miejscach, które znajdowały się na początku szeregu stołów. Kładziono na nich bardzo drogie, bielusieńkie obrusy. Na końcu zaś, gdzie sadzano biedniejszą i pośledniejszą stanowiskami szlachtę, obrusy były tanie, z surowego, szarego, niebielonego płótna. Stąd wziął się „szary koniec”.

3. Pal sześć – Spalić, ale sześć sztuk czego?

Ten frazeologizm nawiązuje do średniowiecznych tortur, których celem było wydobycie ze skazańca przyznanie się do winy. Przypalano wówczas nieszczęśnika żywym ogniem sześciokrotnie. Jeżeli przeżył szósty raz, puszczano go wolno, nawet jeśli ostatecznie nie przyznał, że jest winny.

4. Potępiać w czambuł – Co to jest ten czambuł?

Ten zwrot sięga czasów najazdów Tatarskich. Czambuł był to oddział Tatarów, stąd jego późniejsze znaczenie: „liczebność”, „wielość”, „wielkość”.

5. Wyjść jak Zabłocki na mydle – Kim był Zabłocki i jaki miał związek z mydłem?

Jest to fraza biorąca początek od żyjącego na przełomie XVIII i XIX wieku szlachcica Cypriana Zabłockiego. Marzył on o wielkiej karierze w biznesie, ale był w tej materii raczej nieudacznikiem. Zakładał kolejne interesy, które padały, a on zostawał z długami. Do najsłynniejszych należało założenie mydlarni w Rybnie koło Sochaczewa. Towar miał być przewożony Wisłą do Gdańska, ale nasz „biznesmen” ze względów patriotycznych nie chciał płacić cła na granicy z Prusami. Wpadł więc na pomysł, aby zbić wodoszczelne skrzynie i w odpowiednim momencie, tuż przed granicą, zepchnąć je z barki, która miała ciągnąć je pod wodą na linach. Niestety, skrzynie okazały się nieszczelne, cały towar zmydlił się w rzece i w ten sposób Zabłocki utopił kolejny interes.

6. Błękitna krew – Przecież krew zawsze jest czerwona!

Określenie to odnosiło się oczywiście do arystokracji. Wzięło się stąd, że najbogatsza szlachta jadała ze srebrnych zastaw. Cząsteczki srebra dostawały się do organizmu, powodując w końcu chorobę – srebrzycę. Skóra człowieka chorującego na srebrzycę robi się niebieskawa lub wręcz niebieska (w zależności od stopnia zatrucia srebrem), stąd przekonanie, że w żyłach arystokratów płynie „błękitna krew”.

7. Konia z rzędem – Z rzędem czego?

W dawnych czasach rzędem nazywano cały „strój” konia. Zarówno sam koń, jak i ów rząd były bardzo drogie, toteż ten, kto je otrzymał, był obdarowany bardzo kosztownym prezentem.

8. Zbijać bąki – Bo gryzą?

Ten zwrot wcale nie odnosi się do zabijania dokuczliwych owadów – bąków, a do ptaków o tej samej nazwie. Mięso bąków nie jest ani smaczne, ani wartościowe, więc strzelanie do nich podczas polowań na dzikie ptactwo uważano za czynność bezcelową i bezsensowną, a więc za stratę czasu.

9. Umarł w butach – Dlaczego akurat w butach, a nie np. w spodniach?

Tu powracamy do średniowiecznych tortur. Owym „obuwiem” były zakładane skazańcom na nogi żelazne „buty”, które działały jak imadła – miażdżyły one stopy i golenie delikwenta. Jeżeli zmarł on w trakcie tortury, nie można było już uzyskać od niego żadnych zeznań, gdyż „umarł w butach”.

10. Jakoś to będzie – No… Zawsze jest „jakoś”.

Tak, ale to taka mała ciekawostka: powiedzenie to zawdzięczamy Adamowi Mickiewiczowi i jego „Panu Tadeuszowi”. Słowa te wypowiada w Księdze VI Sędzia, wyrażając entuzjazm wobec planów Jacka Soplicy, aby wzniecić na Litwie powstanie przeciwko Moskalom.

11. Nie w kij dmuchał – Po co ktoś miałby dmuchać w kij?

Mianem „kija” określano dawniej wysoki, smukły, wąski kielich. Nie dmuchać w kij oznaczało wypić zawartość kielicha jednym tchem do dna, bez wypuszczania powietrza. Ten, komu się to udało, stawał się w oczach kompanów bohaterem godnym uznania, bowiem dokonał nie byle czego.

Wiersz na listopad

Bolesław Leśmian, Wyszło z boru…

 

Wyszło z boru ślepawe, zjesieniałe zmrocze,

Spłodzone samo przez się w sennej bezzadumie.

Nieoswojone z niebem patrzy w podobłoczne

I węszy świat, którego nie zna, nie rozumie.

 

Swym cielskiem kostropatym kąpie się w kałuży,

Co nęci, jak ożywczych jadów pełna misa,

Czołgliwymi mackami krew z kwiatów wysysa

I ciekliną swych mętów po ziemi się smuży.

 

Zwierzę, co trwać nie zdoła zbyt długo na świecie,

Bo wszystko wokół tchnieniem zatruwa i gasi,

Lecz, gdy ty białą dłonią głaszczesz je po grzbiecie,

Ono, mrucząc, do stóp twych korzy się i łasi.

 

Narodowe Święto Niepodległości

Dziś z okazji 105 rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę uczciliśmy narodowe święto odśpiewaniem carmina patria - „pieśni ojczystych”. Ich słowa zabrzmiały wymownie. Cała widownia zaproszona została do wspólnego śpiewania. Również, jak w latach poprzednich, przyłączyliśmy się do akcji Ministerstwa Edukacji i Nauki „Szkoła do hymnu!”. O symbolicznej godzinie 11.11 cała społeczność szkolna odśpiewała „Mazurek Dąbrowskiego”.

William Paul Young - "Chata"

Powieść Williama Paula Younga pt. „Chata” w bardzo nietypowy i oryginalny sposób łączy świat rzeczywisty ze światem Boga. Jej treść jest bardzo przejmująca. Bohater zmaga się z wielkim smutkiem po utracie najmłodszej córeczki. Z tą stratą nie można się pogodzić. W tym miejscu interweniuje Bóg, który przedstawiony jest na sposób laicki. Aby to zrozumieć, trzeba przeczytać książkę. Bóg tłumaczy wszystko zrozpaczonemu ojcu i krok po kroku prowadzi do ulgi, jaką przynosi przebaczenie. Daje także nadzieję, że śmierć nie jest końcem życia. Bez względu na to, czy jest się wierzącym, czy ateistą, powinien tę powieść przeczytać każdy. Gorąco polecam!

1 listopada

Dla tych, którzy odeszli – Danuta Gellnerowa

 

Dla tych

którzy odeszli w nieznany świat,

płomień na wietrze

kołysze wiatr.

 

Dla nich tyle kwiatów

pod cmentarnym murem

i niebo jesienne

u góry.

 

Dla nich

harcerskie warty

i chorągiewek

gromada,

i dla nich ten dzień –

pierwszy dzień listopada.

 

Jesienne czytelnictwo

Popołudnia są ciemne, a wieczory długie. Najwyższy czas owinąć się ciepłym kocykiem i z kubkiem dobrej herbaty sięgnąć po książę w jesiennych kolorach. Biblioteka szkolna zaprasza!

Maraton Czytelniczy

Z okazji Miesiąca Bibliotek Szkolnych dnia 17.10.2023 r. w bibliotece Zespołu Szkół nr 2 odbył się Maraton Czytelniczy. Wzięli w nim udział uczniowie klas II p, VI ar i V cs wraz z nauczycielami. Głośno czytane były lektury: „Lalka” Bolesława Prusa, „Rozdziobią nas kruki, wrony…” Stefana Żeromskiego oraz „Skąpiec” Moliera.

250. rocznica utworzenia Komisji Edukacji Narodowej

Rok 2023 jest dla polskiej edukacji oraz całego środowiska oświatowego szczególnie istotny. 14 października mija 250 lat od utworzenia Komisji Edukacji Narodowej – pierwszej w Polsce i zarazem w Europie państwowej centralnej władzy oświatowej.

W trudnej sytuacji polskiego szkolnictwa w XVIII wieku zrodził się ferment, tworzący podłoże dla przyszłej reformy. Wydarzenia polityczne przyspieszyły ten proces. Przekonanie, że upadłe państwo polskie może uratować jedynie pokolenie wychowane w nowym duchu, stawało się coraz silniejsze. W tej sytuacji uchwałą sejmową z 14 X 1773 roku została powołana Komisja Edukacji Narodowej. Jej pierwsza nazwa brzmiała: Komissyja nad edukacją młodzi narodowej szlacheckiej dozór mająca. Stanowiła ona najwyższy organ państwowy sprawujący zwierzchnictwo nad szkolnictwem w Polsce, powołany przez sejm i przed nim odpowiedzialny. Ustawa sejmowa oddawała Komisji pod opiekę troskę o wychowanie młodzieży szlacheckiej i zarząd szkół publicznych.

Komisja składała się początkowo z ośmiu, a potem z dwunastu osób wybieranych na 6-letnie kadencje. Wszyscy jej członkowie pracowali bezpłatnie. Pierwszymi komisarzami zostali wpływowi magnaci, odgrywający wybitną rolę w życiu politycznym, wykształceni i zorientowani w najnowszych prądach umysłowych i kulturalnych. Byli nimi: Ignacy Massalski (biskup wileński), Michał Poniatowski (młodszy brat króla) wówczas biskup płocki, a potem ostatni prymas I Rzeczypospolitej Joachim Chreptowicz, podkanclerzy litewski, August Sułkowski – wojewoda gnieźnieński, książę Adam Kazimierz Czartoryski, były kanclerz Andrzej Zamoyski, Ignacy Potocki – pisarz wielki litewski i Antoni Poniński – starosta kopanicki. Pierwszym prezesem Komisji został biskup Massalski, którego w 1776 roku zastąpił biskup Poniatowski. Zespół ten współpracował niezwykle zgodnie i efektywnie.

Komisja w poczuciu doniosłej społecznej funkcji szkolnictwa wytyczyła kierunek reform: nauczanie jednolite i scentralizowane, w języku polskim, szkoły dla wszystkich stanów, programy o charakterze encyklopedycznym nacechowane praktycyzmem, nauka moralna obok religii jako podstawa kształcenia etycznego, obywatelski duch wychowania, konieczność wprowadzenia nowego systemu kształcenia nauczycieli i nowych podręczników. Opracowano przepisy dla szkół parafialnych, wojewódzkich oraz pensji żeńskich. Przepisy rozesłano do szkół, a w ślad za nimi wysłano wizytatorów, by sprawdzili czy są wdrażane. Jedną z zasadniczych przeszkód w realizacji projektów okazał się brak podręczników, dlatego też 10 II 1775 roku powołano Towarzystwo do Ksiąg Elementarnych (tj. podręczników), które miało je opracować. Połowa z nich została napisana w Rzeszowie, w gimnazjum męskim (dziś I Liceum Ogólnokształcącym).

Jubileusz 60-lecia szkoły

„Wspomnienia” żyją dopóty, dopóki do nich wracamy.

Rozkwitają tym wspanialej, im więcej serca wkładamy

w ich pielęgnowanie.”

(Ewa Glińska)

6 października 2023 r. Zespół Szkół nr 2 im. Tadeusza Rejtana w Rzeszowie obchodził jubileusz 60-lecia swojej działalności. W uroczystości wzięli udział dyrekcja szkoły, nauczyciele, uczniowie, rodzicom i pracownicy szkoły, którzy przyczynili się do zorganizowania tej szczególnej uroczystości. Swoją obecnością zaszczycili nas Komitet Honorowy, zaproszeni goście, absolwenci, emerytowani pracownicy szkoły, księża katecheci, sympatycy naszej szkoły. Dziękujemy pięknie darczyńcom, bez których zorganizowanie przedsięwzięcia byłoby niemożliwe. Wszyscy tworzymy historię tego szczególnego miejsca, jakim jest nasza szkoła.

Zdjęcia i nagrania z uroczystości jubileuszowych można obejrzeć na stronie internetowej szkoły w zakładce „Jubileusz 60-lecia”.

„Jest na świecie tyle rzeczy, za które nie można zapłacić żadnymi pieniędzmi,

tylko radością, pamięcią i słowem – dziękujemy!”

Winston Groom - "Forrest Gump"

Chyba trudno byłoby znaleźć człowieka, który nie słyszałby o Forreście Gumpie. Jest on tytułowym bohaterem jedynej w swoim rodzaju, fenomenalnej powieści Winstona Grooma. Autor snuje ciekawą, pełną humoru powieść o chłopcu z niskim ilorazem inteligencji i niedowładem kończyn. On sam mówi o sobie, że jest „idiotem”. Forrest dorasta i staje się doskonałym sportowcem, miliarderem, a nawet bohaterem wojny w Wietnamie. Przechodzi przez życie z dziecięcą prostotą, mądrością i nieustannym zdziwieniem, obserwując świat i ludzi. To on jest autorem słynnego powiedzenia, że „Życie jest jak pudełko czekoladek – nigdy nie wiesz, co dostaniesz…”. Gorąco polecam tę powieść!

Dzisiaj przypada Światowy Dzień Jabłka. Owoc ten jest symbolem polskiego rolnictwa. Jest jednym z najpopularniejszych owoców w kraju i na świecie. Co czwarte jabłko w Europie pochodzi  właśnie z Polski. Regularne spożywanie jabłek zmniejsza ryzyko powstawania wielu chorób, między innymi: udaru mózgu, cukrzycy typu 2, demencji starczej, choroby Alzheimera, czy astmy oskrzelowej. Ponadto, ich gryzienie i żucie stymuluje dziąsła i pobudza wydzielanie śliny, która działa przeciwbakteryjnie i przeciwpróchniczo.

Jedzmy jabłka - na zdrowie!

Marcel Moss - seria "Liceum Freuda"

Seria książek pod wspólnym tytułem „Liceum Freuda” obejmuje powieści, których akcja rozgrywa się w LO im. Z. Freuda. Jej bohaterami są młodzi ludzie w wieku licealnym. Każdy tom cyklu podejmuje ważne i trudne tematy zmagań, jakim musi sprostać młodzież. Mamy więc do czynienia ze światem szkoły i „domówek”, ale i z bardzo poważnymi i stresującymi sytuacjami: samobójstwem, morderstwem, wykorzystywaniem seksualnym, atakiem terrorystycznym, ujawnieniem orientacji seksualnej lub transpłciowości. Powieści trzymają w napięciu i wręcz „zmuszają” czytelnika, aby czytał i ani na chwilę nie odkładał książki. Gorąco polecam!

Katarzyna Puzyńska - cykl "Lipowo"

Katarzyna Puzyńska jest autorką znakomitej serii kryminałów pod wspólnym tytułem „Lipowo”. We wsi Lipowo oraz w jej okolicach dokonują się zbrodnie, które tropią główni bohaterowie, w tym policjant Daniel Podgórski oraz komisarz Klementyna Kopp. Seria o Lipowie została bardzo dobrze przyjęta przez czytelników, co wcale nie dziwi. Cykl „Lipowo” to trzymające w napięciu kryminały o doskonale skonstruowanej fabule, jednocześnie prezentujące wątek obyczajowy o nieoczekiwanych zwrotach akcji. Gorąco polecam!

/grafika ze strony: https://najlepsze-ksiazki.pl/lipowo-kolejnosc-puzynska//

Udział uczniów w XII Narodowym Czytaniu

„Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej to jeden z najważniejszych utworów literatury polskiej podejmujący tematykę powstania styczniowego, którego 160-lecie obchodzone jest w 2023 roku. W ramach 12. edycji Narodowego Czytania tradycyjnie zostało zorganizowane wyjście uczniów naszej szkoły z klasy I f oraz I t do Filii nr 7 WiMBP w Rzeszowie. Podczas spotkania wspólnie czytaliśmy powieść Elizy Orzeszkowej oraz oglądnęliśmy fragment ekranizacji powieści „Nad Niemnem” dotyczący przeczytanego tekstu.

Witaj, szkoło - witaj, biblioteko!

Wracamy!

Rozpoczyna się rok szkolny, a wraz z nim nauka, czytanie lektur… Po lektury oczywiście zapraszamy do biblioteki szkolnej. Mamy też do zaoferowania powieści obyczajowe, kryminały, thrillery, fantasy i wiele innych. Na przełomie października i listopada spodziewamy się nowości. Zapraszamy – nawet niekoniecznie po książki. Biblioteka jest miejscem odpoczynku, wyciszenia się w czasie przerw. Przychodźcie do nas.

Hurra! Wakacje!

Rok wytężonej pracy już za nami. Życzymy wszystkim radosnego i bezpiecznego wypoczynku, najlepiej z książką. Spotkajmy się za dwa miesiące… w bibliotece.

Wakacje z książką

Zbliżają się wakacje, czas słodkiego lenistwa i podróży. Warto nadrobić w tym czasie zaległości w czytaniu książek. Obojętnie czy w domu, czy w ogrodzie na leżaku, czy w czasie lotu samolotem swobodnie można poczytać książki spoza kanonu lektur. Wybrałyśmy dla Was 10 tytułów, które są teraz na topie.

1. Collen Hoover, Tarryn Fisher – „Never never”

2. Weronika Marczak – „Skarb. Rodzina Monet”, tom 1

3. Katarzyna Barlińska – „Start a Fire. Runda pierwsza”

4. Marta Łabędzka – „All Of Your Flaws”

5. John Green – „Szukając Alaski”

6. Nancy Springer – „Enola Holmes: Sprawa zaginionego markiza”

7. Adam Silvera – „Nasz ostatni dzień”

8. Suzanne Collins – „Igrzyska śmierci”

9. Edyta Prusinowska – „Opowiem o tobie gwiazdom”

10. Mikki Daughtry – „Trzy kroki od siebie”

Na pewno wybierzecie coś dla siebie – a może uda się przeczytać wszystko?

Katarzyna Berenika Miszczuk - cykl "Wiktoria Biankowska"

Dzisiejsza propozycja czytelnicza to cykl Katarzyny Bereniki Miszczuk zatytułowany „Wiktoria Biankowska”. Tytułowa Wiktoria to główna bohaterka cyklu, który tworzą kolejno powieści: „Ja, diablica”, „Ja, anielica”, „Ja, potępiona”, „Ja, ocalona”. W pierwszym tomie Weronika zostaje zamordowana i trafia do piekła. Jest zaskoczona jego wyglądem i działającymi tam prawami. Okazuje się, że nawet w piekle można dobrze się bawić i przeżywać szalone przygody. W kolejnym tomie bohaterka odwiedza niebo, jednak w wyniku diabelskiej intrygi umiera ponownie i tym razem trafia do Tartaru. Czwarty tom wprowadza nas w tajniki depresji Lucyfera i jego planu apokalipsy. Całość to cykl zamknięty, świetnie się czyta poszczególne powieści, napisane lekkim stylem i z dużą dawką dobrego humoru. Gorąco polecam!

Międzynarodowy Dzień Dziecka

Wszyscy jesteśmy dziećmi. Wszyscy, bez wyjątku. Pozostajemy nimi do końca życia, choć nie każdy lubi się do tego przyznawać. Mamy też swoje święto – Międzynarodowy Dzień Dziecka przypadający na 1 czerwca. Zostało ono ustanowione w 1954 roku przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych. W Polsce było obchodzone już w 1950 r., a od 1952 r. stało się świętem stałym.

Dziś życzymy wszystkim Dzieciom, tym małoletnim i tym, które przekroczyły już próg dorosłości, aby Wasz świat na zawsze pozostał przyjazny i obdarzał Was szczęściem.