207. Polska - nasza Ojczyzna

 

(Źródło: pixabay.com)

Ignacy Krasicki, Hymn do miłości ojczyzny

Święta miłości kochanej ojczyzny,
Czują cię tylko umysły poczciwe!
Dla ciebie zjadłe smakują trucizny
Dla ciebie więzy, pęta niezelżywe.

Kształcisz kalectwo przez chwalebne blizny
Gnieździsz w umyśle rozkosze prawdziwe,
Byle cię można wspomóc, byle wspierać,
Nie żal żyć w nędzy, nie żal i umierać.

(Źródło: pixabay.com)

Leopol Staff, Polsko nie jesteś ty już niewolnicą!

Polsko nie jesteś ty już niewolnicą!

Łańcuch twych kajdan stał się tym łańcuchem,

Na którym z lochu, co był twą stolicą

Lat sto, swym własnym dźwignęłaś się duchem.

Ty, broniąc siebie wbrew wszelkiej nadziei

Broniłaś jeno od czarnej rozpaczy

Wiary, że wolność, prawo, moc idei

Nie jest czczym wiatrem ust, ale coś znaczy. 

Żadne cię miana nad to nie zaszczycą,

Co być nie mogło przez wiek twą ozdobą!

Polsko nie jesteś ty już niewolnicą!

Lecz czymś największym, czym być można:

Sobą!

(Źródło: pixabay.com)

Julian Tuwim, Ojczyzna

Ojczyzną moją jest Bóg,

Duch, Syn i Ojciec wszechświata.

Na każdej z moich dróg

Ku Niemu dusza ulata.

Ojczyzną moją jest łan,

Łan Polski, prostej, serdecznej,

Niech mi pozwoli Pan

W nim znaleźć spoczynek wieczny.

Ojczyzną moją jest dom,

Kochany dom rodzicielski,

Przytułek cichym snom

Młodości sielskiej – anielskiej.

Patrzę, strudzony śród dróg,

W oczu twych błękit przeczysty,

I jest w nim wszystko: i Bóg,

I Polska, i dom ojczysty.

(Źródło: pixabay.com)

Tadeusz Różewicz, Oblicze Ojczyzny

Ojczyzna To Kraj Dzieciństwa,
Miejsce Urodzenia,
To Jest Ta Mała Najbliższa
Ojczyzna.
Miasto, Miasteczko, Wieś,
Ulica, Dom, Podwórko,
Pierwsza Miłość,
Las Na Horyzoncie,
Groby.
W Dzieciństwie Poznaje Się
Kwiaty, Zioła, Zboża,
Zwierzęta,
Pola, Łąki,
Słowa, Owoce.
Ojczyzna Się Śmieje.
Na Początku Ojczyzna
Jest Blisko,
Na Wyciągniecie Ręki.
Dopiero Później Rośnie,
Krwawi,
Boli.

(Źródło: pixabay.com)

Antoni Słonimski, Polska

I cóż powiedzą tomy słowników,
Lekcje historii i geografii,
Gdy tylko o niej mówić potrafi
Krzak bzu kwitnący i śpiew słowików.

Choć jej granice znajdziesz na mapach,
Ale o treści, co je wypełnia,
Powie ci tylko księżyca pełnia
I mgła nad łąką, i liści zapach.

Pytasz się, synu, gdzie jest i jaka?
W niewymierzonej krainie leży.
Jest w każdym wiernym sercu Polaka,
Co o nią walczył, cierpiał i wierzył.

W szumie gołębi na starym rynku,
W książce poety i na budowie,
W codziennej pracy, w życzliwym słowie,
Znajdziesz ją w każdym dobrym uczynku.

(Źródło: pixabay.com)

Wisława Szymborska, Gawęda o miłości do ziemi ojczystej

Bez tej miłości można żyć,
mieć serce suche jak orzeszek,
malutki los naparstkiem pić
z dala od zgryzot i pocieszeń,
na własną miarę znać nadzieję,
w mroku kryjówkę sobie uwić,
o blasku próchna mówić „dnieje”,
o blasku słońca nic nie mówić.

Jakiej miłości brakło im,
że są jak okno wypalone,
rozbite szkło, rozwiany dym,
jak drzewo z nagła powalone,
które za płytko wrosło w ziemię,
któremu wyrwał wiatr korzenie
i jeszcze żyje cząstkę czasu,
ale już traci swe zielenie
i już nie szumi w chórze lasu?

Ziemio ojczysta, ziemio jasna,
nie będę powalonym drzewem.
Codziennie mocniej w ciebie wrastam
radością, smutkiem, dumą, gniewem.
Nie będę jak zerwana nić.
Odrzucam pusto brzmiące słowa.
Można nie kochać cię – i żyć,
ale nie można owocować.

(Źródło: pixabay.com)

Ryszard Przymus, Polska

Polska - to taka kraina,
która się w sercu zaczyna.
Potem jest w myślach blisko,
w pięknej ziemi nad Wisłą.
Jej ścieżkami chodzimy,
budujemy, bronimy.
Polska - Ojczyzna...
Kraina, która się w sercu zaczyna.

(Źródło: pixabay.com)

Wanda Chotomska, Twój dom

Jest w każdym naszym słowie,
a słowa są najprostsze -
chleb, mama, dom gościnny,
i Wisła, i Mazowsze.

I jest w czerwieni maków,
i w białych kwiatach wiśni,
w piosenkach wszystkich ptaków
i w każdej naszej myśli.

W mazurku chopinowskim,
i w czarnym węglu Śląska,
i tu, gdzie serce mówi,

(Źródło: pixabay.com)

Tadeusz Kubiak, Tu wszędzie Polska

Tu, gdzie jest dom nasz, twój i mój,
gdzie lasy są i rzeki nasze,
gdzie każdy ojciec szedł na bój,
gdzie Biały Orzeł na sztandarze.

Gdzie w Gdańsku Neptun lśni trójzębem,
gdzie nad Krakowem dźwięczy hejnał,
gdzie wolna droga wiedzie w zboże,
gdzie chwiejna trzcina na jeziorze.

Tyś się tu rodził, ojciec i wuj,
tu się rodziła twoja matka.
Dziad orał ziemię, wdychał kurz,
a jego dom to nędzna chatka.

Gdzie klucz żurawi nad łąkami,
gdzie Mysia Wieża ponad Gopłem,
w Szczecinie biały transatlantyk,
w morzu stalowy, czujny okręt.

Gdzie wiosną słowik w krzakach gęstych,
jesienią rżyska snute dymem,
gdzie latem słońce nad Bałtykiem,
a zimą świerszcze za kominem.

Gdzie dom poety w Czarnolesie,
gdzie nurtem śpiewnym płynie Wisła.
Tu biały sad jest, czarny węgiel,
tu wszędzie Polska, tu - Ojczyzna!

(Źródło: pixabay.com)

Janusz Szczepkowski, Opowiedz nam Ojczyzno

Opowiedz nam, moja Ojczyzno
jak matka dzieciom ciekawym,
o latach znaczonych blizną
na wiekach chwały i sławy.
O wojnach Mieszka nam powiedz,
o słupach nad Odrą stawianych.
Niech niesie Twoją opowieść
wiatr halny i morskie szkwały.
Matczynej ucz nas miłości,
jak ojciec w życie wprowadzaj,
nie żałuj serdecznej troski,
za trudy szczodrze nagradzaj.
Biel śniegu i żar czerwieni
i orły dumne piastowskie,
to wieczne symbole tej ziemi
najbliższe sercu, bo polskiej.
Wytłumacz nam, tak jak umiesz,
skąd czerwień i biel sztandarów.
Niech ludzie żyją tu w dumie,
że taki wydał ich naród.

POD TYM LINKIEM MOŻESZ OBEJRZEĆ PREZENTACJĘ POŚWIĘCONĄ DRODZE POLSKI DO WOLNOŚCI

206. Szkoła do hymnu!

 

Jak co roku, nasza szkoła bierze udział w kolejnej edycji akcji MEN „Szkoła do hymnu”.

We wtorek 10 listopada o godz. 11.11 odśpiewamy „Mazurek Dąbrowskiego”.

W tym roku ze względu na ograniczenia wynikające ze stanu epidemii będzie to śpiewanie hymnu w danej klasie lub grupie on-line.

Poniżej znajdują się linki zawierające słowa hymnu oraz nagranie muzyczne, które można wykorzystać:

Słowa hymnu

Muzyka

205. Ada, to nie wypada! - litera "S"

 

(Źródło: "Biblioteka w Szkole")

Serwetka – papierowa służy do wycierania ust i palców

Śmiecenie – człowiek cywilizowany nie wyrzuca śmieci, gdzie popadnie!

204. Ocena narodu polskiego w "Grobie Agamemnona" Juliusza Słowackiego

Ocena narodu polskiego w „Grobie Agamemnona” Juliusza Słowackiego

Grób Agamemnona jest częścią (VIII pieśnią) poematu Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu. Dzieło powstało w 1839 r.

Grób Agamemnona, nazywany współcześnie Skarbcem Atreusza, to największa budowla starożytnych Myken, gigantyczny grobowiec z czasów kultury mykeńskiej (1600-1100 p.n.e., najstarsza kultura Grecji). Agamemnon i Menelaos, bohaterowie Iliady Homera, byli potomkami mitycznego władcy Myken, Atreusza, którego ród, obarczony klątwą bogów, został splamiony krwią (Agamemnon zginął z ręki żony, Klitajmestry, zaś ona poniosła śmierć za sprawą swoich dzieci, Elektry i Orestesa).

Podmiot liryczny wyraża refleksję na temat niedoścignionego mistrzostwa Homera i jednocześnie żal, że jego twórczość spotyka się z niezrozumieniem lub wręcz niechęcią odbiorców. Wspomina także dwa znaczące wydarzenia z historii Grecji: bitwę pod Cheroneą, w wyniku której Grecja, tak jak Polska, utraciła niepodległość (338 r. p.n.e.)[1] oraz bitwę pod Termopilami[2], w której 300 Spartan pod wodzą Leonidasa zatrzymało całą armię perską. Wszyscy Spartanie polegli, a ich czyn stał się symbolem największego męstwa i poświęcenia dla ratowania ojczyzny.

Poeta-Polak nosi w sobie świadomość klęski, niedojrzałości własnej i rodaków. Skojarzenie upadku powstania listopadowego z historią Grecji prowadzi w drugiej części utworu do wyrażenia krytyki szlachty, którą Słowacki obciąża odpowiedzialnością za tragiczne wydarzenia w Polsce. Ukazuje dwoistość natury Polaków: z jednej strony narodu lekceważącego własne wzory i tradycje, z drugiej zaś mającego piękną i szlachetną duszę, którą dopiero trzeba wyzwolić, aby zyskać narodową nieśmiertelność. Podmiot liryczny z goryczą przypomina fakt, że on sam wyjechał z kraju i nie wziął udziału w powstaniu.

---

[1] Bitwa pod Cheroneą – starcie zbrojne, które miało miejsce w 338 r. p.n.e. w Beocji (krainie starożytnej Grecji), w pobliżu miasta Cheronei, między armią macedońską Filipa II Macedońskiego a sprzymierzonymi wojskami Ateńczyków i Tebańczyków; w 337 r. p.n.e., na korynckim kongresie pokojowym, wszystkie greckie miasta-państwa (z wyjątkiem Sparty) uznały zwierzchnictwo króla macedońskiego.

[2] Bitwa pod Termopilami – rozegrana w 480 r. p.n.e. na przesmyku Termopile, słynny epizod drugiej wojny perskiej; trzeciego dnia bitwy król Sparty, Leonidas, wiedział już, że pozycja w Termopilach jest stracona, ale postanowił odesłać wojsko w stronę Aten, a samemu z garstką Spartan bronić wąwozu do ostatniej chwili, aby opóźnić marsz Persów; starcie to miało ogromny wpływ na losy całej wojny grecko-perskiej, armia perska została bowiem zatrzymana na trzy dni, co dało czas na wycofanie się i tym samym ocalenie greckiej floty.

 

 

203. 12 bestsellerów za darmo! - ogólnopolska akcja "Czytaj PL"

 

Każdego roku w listopadzie nasza szkoła uczestniczy w ogólnopolskiej akcji czytelniczej „Czytaj PL”. Aktualnie przebiega ona pod hasłem „Znowu czytam” pokazującym, że czytać można w każdej sytuacji. Mimo przejścia na zdalny tryb nauki nasz udział w akcji jest wciąż aktualny i możliwy – w wersji wirtualnej.

Czytelniczymi przebojami roku 2020 są następujące książki:

1 Jakub Ćwiek, Topiel

2. Wojciech Drewniak, Historia bez cenzury 5. I straszno, i śmieszno – PRL

3. Paulina Hendel, Strażnik

4. Mikołaj Łoziński, Stramer

5. Karolina Macios, Czarne morze

6. Andri Snaer Magnason, O czasie i wodzie

7. Jakub Małecki, Horyzont

8. Robert Małecki, Zadra

9. Remigiusz mróz, Głosy z zaświatów

10. Dominika Słowik, Zimowla

11. Stefanie Stahl, Kochaj najlepiej jak potrafisz

12. Mariusz Szczygieł, Nie ma

Aby pobrać e-booki i audiobooki, wystarczy zainstalować darmową aplikację Woblink, zeskanować kod QR dostępny na koszulkach, plakatach i w Internecie, a potem czytać za darmo do końca listopada.

Więcej szczegółów tutaj

oraz tutaj.

202. Obraz społeczeństwa szlacheckiego w "Panu Tadeuszu" Adama Mickiewicza

Obraz społeczeństwa szlacheckiego w „Panu Tadeuszu” Adama Mickiewicza

Bohaterem Pana Tadeusza jest zbiorowość szlachecka.

Szlachta nie jest warstwą jednolitą. Najwyżej w hierarchii znajduje się magnateria – nieżyjący już Stolnik Horeszko i Hrabia. Stolnik reprezentuje wady i zalety magnaterii: dumę, pychę, pozytywny stosunek do spraw wagi państwowej (popieranie reform). Hrabia jest humorystycznie przedstawionym romantykiem, marzycielem, kosmopolitą oraz chwalcą obcych strojów, tradycji, sztuki i natury. Gdy trzeba, nie waha się jednak służyć ojczyźnie swoim życiem i majątkiem.

Do bogatych przedstawicieli szlachty należą Sędzia Soplica, domownicy i goście dworu w Soplicowie. Wśród nich wyróżnić można posiadaczy ziemskich i wysokich urzędników (Sędzia, Podkomorzy) oraz osoby uboższe (Gerwazy, Protazy, Asesor, Rejent, Wojski). Bogata szlachta prowadzi uporządkowany tryb życia. Pielęgnuje tradycje i normy obyczajowe, zajmuje się gospodarstwem, troszczy się o właściwe wychowanie młodego pokolenia. Na uwagę zasługuje patriotyczna postawa szlachty. Mimo skłonności do sporów, procesów sądowych i kłótni potrafią zmobilizować siły i działać zgodnie oraz ofiarnie, gdy w grę wchodzi walka z wrogiem.

Zubożałą szlachtę reprezentują mieszkańcy zaścianka (między innymi Maciek Dobrzyński, Bartek Prusak, Maciej Chrzciciel). Nosi ona podobne cechy jak szlachta bogatsza. Są to ludzie szlachetnie urodzeni, ale stanem posiadania zbliżeni do chłopów, nieprzywiązujący wagi do obyczajów i etykiety. Dobrzyńscy są gotowi do walki, ofiarni, ale naiwni, gdyż nie mają pełnego uświadomienia politycznego. Właściwie pokierowani, mogą stanowić ważna siłę w zmaganiach z wrogiem.

Mickiewicz oddał styl życia szlachty dość wiernie i szczegółowo. Opisał tę warstwę z humorem, jednocześnie ją idealizując.

201. Obraz rewolucji społecznej w "Nie-Boskiej komedii" Zygmunta Krasińskiego

Obraz rewolucji społecznej w „Nie-Boskiej komedii” Zygmunta Krasińskiego

Trzecia i czwarta część Nie-Boskiej komedii przedstawiają przytłaczający obraz rewolucji społecznej. Autor ukazuje zgubne skutki walki klas i mechanizmy, według których walczący dorabiają do swojego postępowania wyższe motywacje. W rzeczywistości rewolucja jest złem, źródłem zniszczenia, śmierci i degradacji wartości.

Obóz arystokratów został przedstawiony przez Krasińskiego jako grupa pozbawiona odwagi, honoru, odpowiedzialności za naród. Arystokraci gotowi są bronić swoich majątków przed agresywnym motłochem, nie są jednak zdolni do skutecznej walki przez swoje tchórzostwo i zagubienie w sieci intryg. Na czele tego obozu stoi Hrabia Henryk pozostający w konflikcie z podstawowymi normami moralnymi. Pragnie on jednak bronić wartości, które przez wieki wypracowały elity narodu. Jest dumny ze swojej klasy i uważa ją za lepszą od innych.

Obóz rewolucjonistów składa się z walczących o swoje prawa ludzi pochodzących z nizin społecznych. Są oni nieobliczalni, mściwi, powodowani nienawiścią. Jako grupa niewykształcona, kierują się tylko poczuciem krzywdy i chęcią poprawienia swojej sytuacji. Nie znają dorobku kulturalnego narodu, nie potrafią ocenić wartości sztuki. Jest to bezmyślny motłoch gotów zniszczyć wszystko, co cenne i co stanowi dobra narodowe. Obóz rewolucjonistów to ludzie pozbawieni zasad moralnych i skrupułów.

Według Krasińskiego rewolucja jest koniecznością i wynikiem układu sił społecznych. Hierarchiczna budowa społeczeństwa zakłada, że zawsze musi istnieć warstwa najniższa, która chce zmienić swoje położenie i wtedy dochodzi do rewolucji. Nad światem czuwa jednak Bóg, który ingeruje wtedy, gdy ludzie w swej pysze i nienawiści pozwalają sobie na zbyt wiele. Pogląd ten to prowidencjalizm, według którego dzieje ludzkości podlegają wyrokom Opatrzności.